نقل آن از امام باقر عليه السلام مىافزايد : « سپس امام عليه السلام اين آيه را تلاوت كرد : « اگر ثروت انبوهى از خود بر جاى گذاشت براى پدر و مادر و بستگانش وصيت كند . » اين حديث از ابن بكير نيز روايت شده است . مرحوم صدوق قدس سره پس از نقل اين روايت مىفرمايد : « مولف اين كتاب گويد : حديثى كه روايت شده : وصيتى براى وارث نيست . مخالف با اين روايت نيست بلكه معناى آن اين است كه وصيت براى وارث بيش از ثلث جايز نيست همان گونه كه براى غير وارث نيز بيش از ثلث جايز نيست . » 583 - ( 5 ) محمد بن مسلم از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « وصيت كردن چيزى براى وارث اشكال ندارد . » 584 - ( 6 ) ابوولّاد حناط گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء ميّتى سؤال كردم كه چيزى را براى دخترش وصيت كرده بود ، امام فرمود : جايز است . » در ابتداى باب ، نظير اين روايت هست با اين تفاوت كه در سؤال آمده بود : « براى وارث وصيت مىكند . » 585 - ( 7 ) عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه از ايشان سؤال كردم : « زنى به مادرش مىگويد : اگر پس از من زنده بودى كنيزم مال تو باشد . امام عليه السلام در اين باره حكم كرد كه اين جايز است و اگر دختر پس از مادرش زنده بود كنيز متعلق به اوست . » 586 - ( 8 ) در كتاب تحف العقول روايت مىشود كه در بخشى از سخنرانى پيامبر صلى الله عليه و آله در حجة الوداع آمده است : « . . . اى مردم ! خداوند براى هر وارثى سهمش را از ميراث قرار داد و براى هيچ وارثى وصيت به بيش از ثلث جايز نيست . و فرزند ، منسوب به شوهر است و زناكار ، سزاوار سنگ است . هركس خود را به غير پدرش نسبت دهد و هركس سرپرستى و دوستى غير سرپرستانش را بپذيرد ، لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر او خواهد بود و خداوند از وى هيچ توبه و فديه‌اى را نمىپذيرد . » 587 - ( 9 ) قاسم بن سليمان گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى سؤال كردم كه در حال بيمارى [ مرگ ] براى وارثش به بدهى اعتراف مىكند . امام عليه السلام فرمود : هيچ وصيت و اعترافى براى وارث جايز نيست . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره اين روايت را بر تقيه حمل كرده است .